ผวาหนุ่มอาการดีดเหมือนหลอนยา พ่อแม่ญาติตัดขาดทิ้งอยู่ลำพัง

 

ผวาหนุ่มอาการดีดเหมือนหลอนยา พ่อแม่ญาติตัดขาดทิ้งอยู่ลำพัง มาขอข้าวกินเกือบทุกวัน ยกแขนขารำมวยจีน เพ้อพร้อมรำพัน จนน่ากลัว วอนหน่วยงานเกี่ยวข้องมาดูแลด้วย

 

วันที่ 4 เมษายน 2568 ผู้สื่อข่าวรายงานว่า มีผู้ใช้เฟซบุ๊กรายหนึ่ง โพสต์เฟซบุ๊กระบุข้อความ "ใครไม่ได้อยู่แค่ ไม่รู้หรอกว่ามันน่ากลัว ต่อไปจะอยู่ยังไงละเนี้ย"  พร้อมกับภาพคลิปวิดีโอชายหนุ่มเข้ามาที่บริเวณหน้าบ้าน จำนวน 3 คลิป โดยคลิปแรกชายหนุ่มคนดังกล่าวถือชามข้าว คลิปที่ 2 ชายหนุ่มคนดังกล่าวเดินเข้ามาเก็บใบพืชกระท่อมที่ปลูกอยู่หน้าบ้าน และคลิปที่ 3 เดินวนอยู่บริเวณหน้าบ้านในมือกำใบพืชกระท่อม ซึ่งแต่ละคลิปมีความยาวรวมกันกว่า 2 นาที

 

โดยทั้ง 3 คลิป ชายหนุ่มคนดังกล่าวรูปร่างผอมแห้ง นุ่งกางเกงกีฬาขาสั้นสีดำ ไม่สวมเสื้อ มีอาการยกแข้งยกขายกมือคล้ายรำมวยจีน กังฟู พร้อมกับพูดจาส่งเสียงพร่ำรำพันด้วยถ้อยคำที่ฟังไม่ได้สรรพ มีพฤติกรรมลักษณะคล้ายคนมีอาการดีดยาหรือหลอนยาเสพติด

 

จากการตรวจข้อความในคอมเม้นท์ มีชาวบ้านเข้ามาแสดงความคิดเห็นและห่วงใยในความปลอดภัยของครอบครัวผู้โพสต์เป็นจำนวนมาก ในขณะที่ผู้โพสต์ตอบคอมเม้นท์บอกว่า ชายคนดังกล่าวเข้ามาขอข้าวกินเป็นประจำ มีบ้านอยู่ใกล้กัน มีอาการน่ากลัวมาก บางวันก็มีอาวุธด้วย เป็นแบบนี้มานานแล้ว เคยมีหน่วยงานมาพาไปบำบัดแล้วแต่ไม่นานก็ปล่อยออกมา กลับมีอาการหนักกว่าเดิม

 

นอกจากนั้นผู้โพสต์ยังตอบในคอมเม้นท์ด้วยว่าที่บ้านมีแม่ป่วยติดเตียงและยังมีเด็กอยู่ด้วย ต้องระวังสุดๆ หรือต้องรอให้มีคนตายก่อน

 

ต่อมาผู้สื่อข่าวได้โทรไปสอบถามผู้โพสต์ ตามชื่อที่ระบุซึ่งมีบ้านอยู่หมู่ที่ 2 ตำบลสลุย อ.ท่าแซะ จ.ชุมพร ได้เล่าถึงกรณีดังกล่าวว่า ชายคนดังกล่าวมีอายุประมาณ 29 ปี มีบ้านอยู่เยื้องๆ กับบ้านตนเอง อยู่ตามลำพังคนเดียวเนื่องจากพ่อแม่ญาติพี่น้องไม่มีใครเอา ที่ผ่านมาจะถือถ้วยจานมาขอข้าวตนกินเกือบทุกวัน ซึ่งบ้านที่ชายคนดังกล่าวอยู่ในเป็นสวนปาล์มน้ำมัน บางวันก็เห็นออกตัดปาล์มขาย ส่วนอาการลักษณะที่เห็นตามในคลิปนั้น เป็นมานานแล้ว บางวันก็ยืนทำอยู่ที่หน้าบ้านตัวเอง

ผู้โพสต์เล่าอีกกว่า ตนก็ไม่รู้ว่าอาการที่เขาเป็นเกิดจากอะไร แต่ที่ผ่านมาเคยเห็นเจ้าหน้าที่นำตัวไปบำบัด และไม่นานก็ปล่อยออกมา ซึ่งอาการก็ไม่หายแต่กลับเป็นหนักกว่าเดิม อยากให้หน่วยงานเกี่ยวข้องมามาช่วยดูแลด้วย เพราะทุกวันนี้ตนและคนในครอบครัวกลัวเรื่องความปลอดภัยอย่างมาก แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะบ้านอยู่ที่นี่ ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน

....................................................